Ed Maartense

Eduard Maartense
5 september 1949  -  15 november 2017

   

Cornwall, 24 september 2017

    

 

   

"mijn rots in de branding"


Met weemoed en pijn in het hart kijken we terug. We stellen vragen maar er zijn geen antwoorden. Van een zo rijk gevuld maar tekort leven is een grote leegte achter gebleven. Maar als we dan terug kijken, dan ook met die glimlach om zoveel mooie en liefdevolle herinneringen. 

 


______________________________

Geliefde oncoloog was niet meer te redden

VAN WIEG TOT GRAF In het gevecht tegen kanker stond oncoloog Ed Maartense aan het front. Menige patiënt wist hij te genezen. Toen hij zelf ziek werd bleek niets hem te kunnen redden.

Internist-oncoloog dr. Ed Maartense (5 september 1949 - 15 november 2017) groeide op in een groot Haags gezin. Toen hij eindexamen aan de hbs op de Populier deed, en het thuis met dertien kinderen nogal druk was, mocht hij voor zijn tentamens studeren bij een bevriende huisarts. De Haagse dokter Wassenburg was een markante dokter, die op een solex visites reed en aanstekelijk kon vertellen. Dankzij deze doktersverhalen ging Ed in Leiden geneeskunde studeren.

Tijdens zijn studietijd verdiende hij in de vakanties wat bij als 'paladijn' in het Haagse Zuidwal-ziekenhuis, een baantje waarin hij de verpleegsters moest assisteren. Ed nam zijn taken uiterst serieus, waardoor het verschonen van een steeklaken wat langer kon duren dan de zusters gewend waren. Toch wist hij het hart van een van hen te winnen door haar heel hoffelijk, onberispelijk gekleed en voorzien van een doos bonbons, thuis af te halen om naar de film te gaan. Ze trouwden en stichtten samen een gezin.
Ed Maartense specialiseerde zich tot internist en ging als jonge dokter aan de slag in het Delftse Sint-Hippolytus-ziekenhuis, dat later samen met het Bethel ziekenhuis het Reinier de Graaf Gasthuis werd.

Komkommers
Ed was een jonge, knappe, vriendelijke internist die van zijn collega's steeds vaker de oncologische patiënten kreeg toegeschoven. Die patiënten droegen hem op handen. Soms werd hij door Westlandse patiënten bedankt met een kist komkommers, paprika's of tomaten. Dat konden er zoveel zijn, dat de buren er ook plezier van hadden.
Ed Maartense had geduld, kon mensen moed inspreken en was altijd bereikbaar. Dat was thuis niet altijd het geval. Toen zijn zoon op een avond te kennen gaf buikpijn te hebben zei dokter Maartense laconiek: ,,Het is vanzelf gekomen, dus het zal vanzelf ook weer over gaan.'' De volgende morgen werd echter een ontstoken blindedarm operatief verwijderd en had dokter Maartense wat goed te maken.
Naast zijn werk als internist-oncoloog was hij geïnteresseerd in geschiedenis, schaken en sterrenkunde. Al zijn honden, met wie hij lange wandelingen dwars door zijn woonplaats Voorburg maakte, kregen een naam die verwees naar het firmament.
Tijdens zijn promotietraject deed Ed Maartense met een team onderzoek naar het effect van chemokuren bij ouderen. Dit om er achter te komen of een oudere patiënt lichamelijk en geestelijk in staat was een chemokuur te doorstaan. In het gevecht tegen kanker stond dr. Maartense aan het front.

Pensioen
Toen hij pensioneerde duurde de rust maar kort. Hij werd veelvuldig terug gevraagd om voor collega's in te vallen op de polikliniek. Een constructie die hem goed beviel, omdat er ook voldoende tijd was om met zijn echtgenote en hond door Engeland te reizen.
Ed Maartense was in Cornwall toen hij zich na een strandwandeling wat grieperig voelde. Eenmaal thuis herstelde hij niet en kwam zelfs in het ziekenhuis terecht. Ditmaal niet als dokter, maar als een patiënt die zienderogen achteruit ging. Met man en macht is geprobeerd de zware longontsteking te beteugelen. Artsen, ooit door Maartense zelf opgeleid, stonden machteloos.

Dokter Maartense, die vele hopeloze patiënten er bovenop hielp, bleek niet te genezen. Hij stierf op 68-jarige leeftijd in het Erasmus Medisch Centrum.

Bron: AD Den Haag, Nicolette van der Werff 04-12-17